Shanna Jager

Vechtend om in leven te blijven

Half augustus 2003, in het midden van de nacht in een ambulance naar het ziekenhuis. Slechts 50% van de longen deed het nog en zij was in ademnood. Staand, wachtend en kijkend hoe ons kind moest lijden en vechten om te ademen, hoe zij een drain moest krijgen en hoe iedere keer als de drain het niet deed zij weer terug moest naar ademnood. Hoe zij in september naar boven ging op de longtransplantatielijst alleen omdat het zo slecht met haar ging. Toen nog een drain, die slecht verliep, kijkend en schreeuwend toen zij overleed op mijn verjaardag van een spanningklaplong. Zij is weg dachten wij, het is over. Ongeloof, hoe dit hier kon gebeuren, hier in het ziekenhuis.

Zittend, wachtend in de familiekamer, denkend dat het over was maar nog hopend op een mirakel, bidden voor een mirakel. Om te horen dat zij nog leeft, dat zij haar hebben kunnen redden. Wachten om te zien wat de schade was, als er schade was nadat het lichaam 30 minuten zonder bloedsomloop was, wat voor schade heeft dat aan de organen gedaan?

Kijkend naar haar bleke, slappe lichaam dat aan de beademing lag, nu weer na 5 jaar. Naar de machines, apparaten, buizen, medicijnen. Wachtend, wachten om te horen dat de hersenen het deden maar omdat de nieren niet werkten moest zij van de wachtlijst af. Kijken hoe zij tien dagen stil moest liggen vechten met dialyse behandeling, kijkend naar de buizen en hopend dat de nieren weer op gang komen. Biddend dat al de moeite, pijn, vechten, iets oplevert en dat zij een kans zal krijgen om haar doel te bereiken – een longtransplantatie.

Kijkend naar de druppels, het tellen van de druppels, bidden voor meer en hard proberen om de opwinding te beheersen toen het langzamerhand meer werden. Wachtend, te horen dat de nieren het weer deden en dat zij weer op lijst kon, nu met “high urgency”.

Biddend dat ze alsnog, ondanks alle tegenstand, aparte bloed groep, slechts 5% van de mensen heeft dit, hoeveel daarvan zijn donor? Kijkend naar haar frustratie en teleurstelling en haar te zien vechten en naar haar angst terwijl zij aan de beademing wacht op een operatie. Wachtend en hopend dat het op tijd komt. Kijkend hoe de artsen en verpleegkundigen vechten om haar in leven te houden.

En dan de schok en onvoorstelbaarheid met het nieuws dat er longen beschikbaar zijn, wachtend en biddend dat zij goed zijn, dat de operatie door kan gaan. Wachtend en biddend tijdens de grote operatie met daarna nog twee om de bloeding te beheersen. Het vechten om haar stabiel te krijgen en het zien van het ongeloof in de gezichten van de artsen en specialisten als ze zich realiseren dat er nog zoveel vechtlust in haar gedeukte, zwakke en vermoeide lichaam zat. De lange, hobbelige weg naar herstel met nog twee reanimaties om haar aan de gang te houden.

Kijkend naar haar broer, hoe hij het probeert te verwerken. Steeds positief, proberen te helpen maar hulpeloos voelend. Levend van biscuit in de auto, toiletartikelen in een tas, nachthemd in de afdeling voor het geval dat er iets fout gaat. Rechtop zittend midden in de nacht, was dat een telefoon die afging, weer slecht nieuws, weer naar het ziekenhuis, de geluiden van de intensive care klinken in onze oren, zelfs thuis.

God is zo verbazingwekkend en wij zijn zo dankbaar. Alles moest fout gaan zodat het goed kon gaan. "Vertrouw in de wijsheid van Zijn plan”.

Kijkend hoe gebeden beantwoord worden, Hem iedere dag bedanken. Kijkend hoe de familie van de vooruitgang genoot en het voelen van de hechtheid, het deelnemen in het gevoel. Kijkend naar de gezichten van de artsen en specialisten toen zij Shanna voor hen zagen staan, stabiel, lachend en grappen makend. Om te zien hoe zij de supervisor een “high five" gaf.

Om al de lachende gezichten te zien van hen die ons geholpen hebben en voor haar zorgden. Om te zien hoe zij een anderhalve maand later de dansvloer opliep, alleen, en begon te dansen en genoot met haar nieuwe prachtige longen. Biddend dat op de een of ander wijze de geweldige persoon die haar dit wonderlijke geschenk heeft gegeven de dankbaarheid kan voelen en dat degene die nog niet donor zijn zich kunnen realiseren wat een ongelofelijk geschenk het is om donor te worden en om dit te kunnen doen voor een andere familie. Biddend dat de familie van de donor de kracht en warmte die wij doorsturen kunnen voelen in deze moeilijke periode en dat zij weten dat zij deel waren van het onzelfzuchtige geschenk van de donor.

Geniet, wees dankbaar, blijf glimlachen en bid, het werkt. Dat doen wij vanaf nu.

Familie Jager.  Email-adres: Via de beheerder Paul van den Elsaker te verkrijgen.

 

 
 

Kiikje in longen?