Wout den Boggende

Nieuwe longen - een nieuw begin In 1983 werd bij mij een afwijking in de longen vastgesteld die A.A.D werd genoemd. (Later vernoemd door mij tot Aadje.) Dit is een afwijking aan de longen die erfelijk is. Zowel mij vader als mijn moeder hadden beiden een gedeelte van dit verkeerde gen bij zich. Ik werd er met 100% mee belast. Onze twee zonen weten dat zij ook mijn deel weer hebben "'meegekregen". Gelukkig heeft mijn vrouw deze afwijking niet en hebben zij beiden het voor een gedeelte. Ik geef ze als voorbeeld mijn moeder, hun oma, die ruim 90 jaar is en nog steeds geen last heeft van haar longen! Vanaf 1983 is mijn gezondheidstoestand ieder jaar verder achteruit gegaan. Tot en met 1994 heb ik mijn werkzaamheden door kunnen zetten. De laatste jaren met onstellend veel medicinale pufjes om het zo lang mogelijk nog te kunnen volhouden. Dan komt de tijd dat je niet meer in het directe arbeidsproces zit. In het bedrijf van mijn vrouw kan ik zo nu en dan denkwerk verrichten waardoor ik iets kan blijven doen. Al is het dan, vergeleken met mijn werk daarvoor, bijna niets. In de loop der jaren ben ik gescreend en afgewezen omdat de capaciteit van de longen nog (net) voldoende was om mee verder te kunnen leven. Steeds kleiner word je wereld - een rolstoel - 24 uur per dag zuurstof (zelfs onze auto hebben wij laten ombouwen zodat de zuurstof concentrator op 220 volt kon blijven draaien). Mijn uiterst positieve instelling (en gelukkig die van mijn vrouw ook) JE MOET NIET PRATEN OVER WAT JE NIET KUNT, MAAR ALLEEN OVER DATGENE WAT JE W E L KUNT! Op 27 augustus 2001 krijg ik dan eindelijk bericht dat - na alle testen en voordracht aan de medische staf die hierover gaat de melding dat ik op de wachtlijst sta. Exact twee maanden later, op 27 oktober 2001 zitten wij gezellig 's avonds bij vrienden als onze mobiele telefoon gaat en men vraagt of ik in Nederland ben en of ik "goed gezond ben", m.a.w. geen griep of iets dergelijks en OF IK NOG STEEDS GETRANSPLANTEERD WIL WORDEN, want er zouden donorlongen zijn. Na een héél spannend uur het verlossende telefoontje dat het er naar uitziet dat ik getransplanteerd ga worden. Onze vrienden brengen ons naar het U.M.C. in Utrecht, waar ik al verwacht word. De emotionele ervaringen, zo vlak voor de operatie, samen met mijn vrouw zijn misschien wel de mooiste van ons samenzijn en dat is inmiddels ook al 34 jaar. Ik word alvast klaargemaakt voor een operatie waarbij de artsen nog steeds melden dat het NOG STEEDS NIET DEFINITIEF IS OF DE TRANSPLANTATIE DOOR KAN GAAN. Pas na enkele uren krijgt de arts het sein door dat de donor longen er goed uitzien en dat het doorgaat. Mede dankzij mijn geloof in Hem voel ik mij heel erg rustig en neem afscheid van mijn vrouw. Dan zijn er, direct na de operatie een paar dagen waar ik mij hoegenaamd niets van kan herinneren, op de intensive care afdeling - goed onder de morfine - is het als in een roes maar wel heel vertrouwenwekkend omdat er altijd iemand in je directe nabijheid is. Dat wordt ander als ik naar de longafdeling ga. In een eenpersoonskamer waar niet direct iemand van de verpleging aanwezig is. Paniek... wat kan er nu allemaal nog mis gaan. De gespecialiseerde verpleegsters weten mij te overtuigen dat zij het wel goed in de gaten houden. Nu gaat het iedere dag beter en na 7 dagen na de operatie gaan de laatste drains uit het lichaam. Bevrijd van alle draden en buizen lekker vrij om o.a. zelfstandig naar het toilet te kunnen gaan. Al na 17 dagen ziekenhuis naar huis. Moeilijk om te ervaren hoe je met de nieuwe situatie om moet gaan. In het ziekenhuis was men er heel erg alert op dat alles heel erg steriel was en van het ene moment waarop je daarover aangesproken wordt om daar voorzichtig mee om te gaan, kom je in de wereld daarbuiten waar alle ziektekiemen, bacillen op de loer liggen. Het is verbazingwekkend hoe snel ik weer op de been ben en de trap op lopen kon ik al na 10 dagen. Een Godswonder heb ik het genoemd in Contrastma. Wout den Boggende