Dagboek - oktober 2002

< september 2002 | HOME | november 2002 >

donderdag 31 oktober 2002

Het is erg lang geleden dat ik in mijn dagboek schreef. Ik weet het. Maar nog los van het feit dat mijn computer pas enkele dagen geleden weer aangesloten is, stond mijn hoofd de laatste weken echt alleen maar naar verhuizen, verhuizen en nog eens verhuizen en alle activiteiten die je daarbij maar bedenken kunt. Het gedoe rond de longtransplantatie was dus even nagenoeg uit beeld verdwenen. Tot vandaag.

Sinds 18 oktober woon ik met Kata samen in ons mooie huis in het dorpje Odijk, vlakbij Utrecht. De verhuizing is me uiteindelijk niet tegengevallen, maar heeft niettemin een flinke dot energie gekost. De vijf weken voorafgaand aan de verhuizing waren ronduit zwaar. Ik ben in deze periode flink tegen mijn fysieke beperkingen aangelopen. Continu zag ik wat er in het nieuwe huis allemaal nog gebeuren moest en mijn handen jeukten om daar zelf aan mee te werken. Maar ik had domweg niet de energie en conditie om dat ook daadwerkelijk te doen. Knap frustrerend en zo ik mij niet al bewust was van mijn slechte longen, dan is dat deze periode zeker gebeurd. Ik ben ronduit toe aan een nieuw setje, want mijn huidige verzameling bedorven orgaanvlees gaat niet lang meer mee. Dit besef staat mij duidelijker voor ogen dan ooit en heeft mij zeker verder gesterkt in de stappen die ik zet op weg naar een longtransplantatie. En dat kon ik eigenlijk best gebruiken.

potig

Het was trouwens bijna grappig om mijn conditie eens af te zetten tegen die van de potige verhuizers die onze inboedels van respectievelijk Lage Zwaluwe en Utrecht naar Odijk verplaatsten. De verhuizing hadden we uitbesteed aan ABC verhuizingen. Dit was de beste keus die we ooit konden maken, ook al kostte het een flinke duit. We hadden nu verder geen zorgen meer over het inpakken van de spullen en het demonteren en monteren van de bedden, kasten, bureaus etcetera. Zo kon vooral ik al mijn energie besteden aan de honderdduizend andere zaken die geregeld moesten worden en doorleven in een huis waarin alles op zijn plek bleef staan tot op één dag voor de verhuizing (!), de dag waarop de verhuizers alles kwamen inpakken.
Op de dag van de verhuizing zelf was het bij het jolige af om te zien hoe goed de conditie van de verhuizers was en hoe verrot die van mij. Waar ik zo ongeveer in acute zuurstofnood verkeerde bij het roeren in mijn koffie, liepen de verhuizers jonglerend met wasmachine en droger de trappen op en af. Echt geweldig! Geloof me, je gaat vanzelf wel transplanteren als je tot die constatering komt.

Een ander doldwaze cursus die ik de afgelopen weken heb doorlopen is die van het mij overgeven aan de situatie. Ik doel allereerst op de klussen in en om het nieuwe huis die ik het liefst allemaal zelf zou hebben gedaan, maar die ik noodgedwongen allemaal moest overlaten aan anderen. Dat lukte alleen als ik mijn onvermogen accepteerde en mij voorts bedacht dat de klussen vast ook wel in orde zouden komen zonder mijn bezielende inbreng. Errug moeilijk, kan ik je vertellen.

Controle

Het verschijnsel van wonen in een huis vol met pas verhuisde rotzooi verpakt in 140 verhuisdozen, deels onverlichte ruimtes en geen plank of haak om spullen kwijt te kunnen, vroeg weer om een andere vaardigheid die ik slecht beheers. Ik, de controlefreak bij uitstek en de man die zijn leven en zijn huis het liefst helemaal dood organiseert, kon maar één ding doen dezer dagen: de controle laten varen en het ongeorganiseerde leven accepteren. Een goed leermoment in het kader van mijn plaatsing op de wachtlijst. De wachtlijst die borg staat voor een onzekere periode zonder duidelijkheid over het verloop ervan.

Overigens zijn alle dozen inmiddels uitgepakt en heeft ons huis volop lampen, haken en planken die allemaal aangebracht zijn door anderen. Dus ook zonder mijn fysieke hulp is dit alles helemaal goed gekomen. Zie je wel Arian, je kán het!