Minimale immuunsuppressie transplantatiepatiënten

Minimale immuunsuppressie

Augustus 2003
Na een orgaantransplantatie moet de ontvanger immuunsuppressiva slikken tegen afstoting. Dat geeft ernstige bijwerkingen: hart- en vaatziekten, botschade, kanker. In een artikel in het medische vakblad The Lancet van mei 2003 beschreef een groep artsen van het Starzl Transplantation Institute in Pittsburgh (VS) de resultaten van een nieuw medicatieprotocol bij 82 transplantaties: 50 van de nier, waarvan 10 ook van de pancreas, 17 van de lever, 4 van de pancreas en 11 van de darm. Het protocol is ontwikkeld om de medicatie te verminderen. Het bestaat uit een korte behandeling vóór de transplantatie, en lage afweeronderdrukking erna met slechts één middel, tacrolimus (Prograft), in plaats van de gebruikelijke cocktail. Na een jaar werkte 89 procent van de donororganen nog. Eén tot anderhalf jaar na de transplantatie hadden 43 patiënten (circa 60%) de medicatie afgebouwd tot één tot drie doses per week.

Het protocol is gebaseerd op twee principes. Ten eerste: een korte behandeling van de ontvanger in de uren vóór de transplantatie met antistoffen die een groot deel van de afweercellen doden. Ten tweede: een minimale immuunsuppressie met één middel na de transplantatie. Donorcellen en ontvangerafweercellen gaan zo een wisselwerking aan zonder dat schade aan het orgaan ontstaat. Dat kan omdat de eerste afweerreactie na transplantatie beperkts is door de voorbehandeling. Zo ontwikkelt zich een toestand waarbij orgaan en afweer elkaar accepteren en waarin afbouw van medicatie vaak veilig is, de zogeheten partiële tolerantie. Het protocol is onafhankelijk van de specifieke middelen, het gaat om de timing en de dosering.

Bron: Medisch Contact, 29 augustus 2003