Column: transplantatie

Transplantatie

Jan en Arian

CF-dertigers Jan & Arian beschrijven in het CF-Nieuws, het kwartaalblad van de Nederlandse Cystic Fibrosis Stichting, om beurten hun frustraties en observaties van de dag. Zij doen dat in de columnreeks JariAN. Hieronder een column van Jan, die beschrijft hoe hij de eerste uren van mijn transplantatie beschrijft.

Transplantatie

'Weet je het zeker?' vraag ik een vriend, voordat ik het laatje van zijn CD-romspeler gevuld terug in de computer stuur. Ik sta op het punt zijn computer helemaal opnieuw op te bouwen, nadat een virus de boel heeft verstoord. Als ik op OK wil drukken in het installatievenster van Windows 98, gaat mijn mobieltje.

Het is Arian. Er zijn nieuwe longen voor hem. Een rilling schiet door me heen, maar ik blijf kalm. Ik vraag hem wie hij gebeld heeft, waar we ons moeten melden in het UMC-Utrecht en zeg 'tot zo'. De computer moet even wachten. We drinken nog een kopje koffie en vertellen wat er allemaal op het punt staat te gebeuren. In werkelijkheid kan ik me op dat moment helemaal geen voorstelling maken van wat er gaat gebeuren. In volkomen stilte rijden Désirée en ik naar Utrecht. Honderden gedachten schieten door mijn hoofd. De spanning is voelbaar, de onrust maakt zich van mij meester, ik wil bij hem zijn. Als we aankomen zit hij al gewassen en geschoren in zijn geel-oranje operatiehesje op zijn Arians te koekeloeren op bed. Aanrakingen zijn al niet meer toegestaan, zeker niet voor mij. Het voelt een beetje vreemd: Wij en Hij. Hij gaat dadelijk aan iets beginnen waarvan geen weg terug is en wij blijven achter. Het enige wat we kunnen doen is afwachten.

Toch zijn die laatste uurtjes voor de operatie heel intiem met z'n allen. Ik word er rustiger van. Ik zie dat Arian er in gelooft, dat maakt mij ook kalm. Daardoor raak ik ervan overtuigd dat de operatie doorgaat en goed zal gaan. Als hij de operatiekamer in verdwijnt met een lach op zijn gezicht, heb ik geen moment het gevoel afscheid van hem te nemen. Mij wordt de vraag gesteld of ik mezelf in die situatie zie. Het antwoord is nee. In feite ben ik zelfs nu nog beter dan Arian tien jaar geleden was. Natuurlijk kan de boel zo omslaan bij CF, maar stilletjes heb ik het geloof dat ik misschien wel nooit toe zal komen aan longtransplantatie. Tegen de tijd dat ik er aan toe zou zijn, ben ik wellicht al boven de leeftijd dat transplantatie nog een optie is. Bovendien ben ik in mijn hoofd veel te veel bezig met Arian, om mijzelf in zijn situatie voor te stellen.

Het wachten is killing. Je kletst maar een eind weg om niks te hoeven voelen, totdat je zo moe bent dat je een kans maakt even te slapen. De overdosis cafeïne helpt daar echter niet bij. Vroeg in de morgen komen eindelijk de eerste berichten uit de operatiekamer. Als ik 's morgens een kaasbroodje zit te eten in de koffiebar met een paar mensen, moet ik er onwillekeurig aan denken dat een paar verdiepingen hoger Arian wordt dichtgenaaid. Mijn kaasbroodje smaakt er toch anders door. In feite leef je van medisch bulletin naar medisch bulletin. Je probeert met elkaar de informatie te verwerken en in context te plaatsen. Ik probeer daaruit steeds de positieve dingen te halen, zonder mezelf toe te staan te positief te zijn. Gewoon doorgaan is het enige wat ik kan. Ik wil de moeheid niet voelen, want Arian moet ook door. Als een mantra draai ik telefonisch continu hetzelfde verhaal af aan andere mensen over de stand van zaken. Het hoort bij de verwerking. Zeker de eerste vierentwintig uur heb ik het gevoel in een absolute cocon te leven en draait de wereld volkomen langs me heen. De wijze waarop 's morgens in alle vroegte het ziekenhuis langzaam op gang komt, vormt meer een decor dan dat ik er zelf deel van uit lijk te maken. Als de uren verstrijken, als de eerste strijd gestreden is, als ik gedwongen word en mijzelf toesta even langs Arians huis te gaan om een schone onderbroek aan te trekken, word ik stilletjes aan weer in de wereld opgenomen. Ik neem onwillekeurig een beetje afstand. Maar als ik thuis de krant uit de bus trek, verwacht ik eigenlijk niets anders aan te treffen dan de kop: 'Arian getransplanteerd'.

Bron: CF-Nieuws, maart 2004 - www.ncfs.nl/JariAN