|
|
 |
|
|
|
 |
|
Mijn dagboek stopt, mijn leven begint. Dankzij een donor heb ik de mogelijkheid gekregen om mijn leven een totaal andere richting te geven. Met mijn donorlongen ren ik schreeuwend van enthousiasme en energiek als een doldrieste bouvier de toekomst tegemoet. Moeilijk De keuze voor een longtransplantatie was voor mij aanvankelijk geen vanzelfsprekendheid. Ik had het moeilijk met de lange weg die ervoor bewandeld zou moeten worden, vroeg mij aanvankelijk zelfs af of mijn gezondheid eigenlijk wel slecht genoeg was en worstelde met de te nemen risico’s. Reden om wel te transplanteren was mijn vriendin Kata. Ik wilde zo lang mogelijk met haar verder leven. Met haar naast mij wist ik bovendien dat ik de lange weg naar de longtransplantatie niet in mijn eentje hoefde af te leggen. Hoewel ik nog steeds niet helemaal overtuigd was van de keuze voor longtransplantatie was ik in juni 2002 toch toe aan de medische screening. Deze periode zag ik als een goede manier om mij optimaal te confronteren met deze behandelingsmogelijkheid. Tijdens de screening kwam ik erachter dat mijn gezondheid ronduit slecht was. Ik leefde al jarenlang met een zeer slechte conditie, maar was daar zo aan gewend geraakt dat ik mij nauwelijks meer realiseerde hoe mijn overlevingskansen ervoor stonden. De screening opende mijn ogen. Na de screening mocht ik op de wachtlijst. Voor mij kwam dat moment echter toch nog te vroeg. Ik was er nog niet klaar voor en vroeg om uitstel. Bovendien stonden mijn vriendin Kata en ik op het punt te gaan samenwonen. Ik moest er niet aan denken dat ik tijdens de verhuisperikelen ook nog met de spanningen van de wachtlijst te maken had. Het idee ieder moment te kunnen worden opgeroepen (hoe ondenkbaar ook gezien de lange wachtlijst) kon ik nog niet aan. Wachten Drie maanden later liet ik mij alsnog op de wachtlijst zetten. De eerste weken waren onwennig, maar al snel wende het idee dat ik in principe ieder moment kon worden opgeroepen. We leefden ons leven als vanouds, genoten van het samenwonen en in tijden dat ik mij goed voelde, kon een longtransplantatie wat mij betreft best nog even op zich laten wachten. Ondertussen ging mijn longfunctie echter zienderogen achteruit. Ik voelde me vaker moe, had nauwelijks conditie en was van tijd tot tijd ronduit benauwd. Steeds vaker vreesde ik de lange wachtlijst niet te overleven. Soms vloog me dat aan. Temeer, omdat ik mij een leven na de longtransplantatie steeds beter voor kon stellen. Ik begon erover te fantaseren. Als ik mensen zag fietsen, zag ik mijzelf weer fietsen. Ik droomde over een baan. Over nog heel lang leven met Kata. Langzaam maar zeker was ik er helemaal klaar voor. Laat maar komen! Transplantatie En ze kwamen. Na een relatief korte wachttijd van vijftien maanden ging ’s avonds om half acht de telefoon. De schrik sloeg ons om het hart. We realiseerden het ons onmiddellijk: hoe dit waanzinnige avontuur ook af zou lopen, ons leven zou nooit meer hetzelfde zijn. Stijf van de adrenaline werden we met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. In de uren die volgden, kwamen we tot rust in het bijzijn van onze naaste familieleden en vrienden. Ruim na middernacht ging ik uiteindelijk in rustige toestand naar de operatiekamer. Het stond me kristalhelder voor de geest: we hadden hiervoor gekozen en nu gingen we ervoor ook. De transplantatie zelf verliep zonder problemen en was van begin af aan een groot succes. De donorlongen zaten gebeiteld. Al in de eerste ‘wakkere’ uren na de narcose verbaasde ik mij over mijn zuurstofsaturatie (hoeveelheid zuurstof in het bloed). Waar deze bij gezonde mensen tussen de 95% en 100% zit en bij mij tot op de transplantatie amper boven de 90% kwam, scoorde ik met de donorlongen continu honderd procent. Het wonder greep plaats. Complicatie Toch pakten donkere wolken zich samen. Ik kreeg te maken met een ernstige darmcomplicatie met een flinke buikvliesontsteking als gevolg. Drie buikoperaties volgden en ik werd een periode op de intensive care in slaap gehouden. Mijn leven was in gevaar. Wonderlijk genoeg knapte ik op. Zeven weken na mijn oproep voor donorlongen kon ik uiteindelijk naar huis. Ik voelde me totaal uitgeput. Alle operaties, de spanningen en de nieuwe behandelingen waren doodvermoeiend. Ik had geen spijt van mijn beslissing voor een longtransplantatie te gaan, maar vroeg me in al mijn vermoeidheid wel af of het ooit nog goed zou komen. Nieuw leven Achteraf bezien is de revalidatie best snel gegaan. Op het moment zelf realiseerde ik mij dat echter niet. Ik liet me in die periode van uiterste moeheid liever op de stretcher in de woonkamer zakken dan dat ik ook maar iets fysieks ondernam. Toch realiseerde ik me dat dit laatste hard nodig was om er bovenop te komen. Juist om de verleiding om alleen maar te blijven slapen te weerstaan, maakte ik op de eerste dag dat ik thuis was meteen een dagschema. Voorts startte ik onder aanvoering van mijn fysiotherapeut meteen met fitness. Aanvankelijk deed ik dat in het ziekenhuis, later in mijn eigen woonplaats. Langzaam maar zeker maakte de intense moeheid plaats voor energie. Op 24 april 2004 kocht ik voor het eerst in twintig jaar een fiets. De vrijheid die ik op het ding ervoer, symboliseerde mijn nieuwe vrijheid. Ik maakte steeds langere wandelingen, pakte steeds meer activiteiten op en zette de eerste stappen op weg naar betaald werk. Op 21 mei 2004 woonden we de Tranplant-Erendag bij. De innige dankbaarheid van alle getransplanteerden en hun naasten ten opzichte van hun donoren was bijna tastbaar. Tijdens de bijeenkomst begrepen we hoe fijn het kan zijn voor nabestaanden om iets te vernemen van de ontvanger. Nog dezelfde dag schreven Kata en ik ieder een eigen brief aan de nabestaanden van mijn donor. Via de transplantatiecoördinator zijn deze brieven hopelijk goed terecht gekomen. Hopelijk biedt onze reactie enige steun voor hen. Op 18 september 2004 koos ik het luchtruim tijdens een vliegles in een sportvliegtuig. Eenmaal boven moeder aarde zwevend besefte ik meer dan ooit wat de longtransplantatie mij voor nieuwe mogelijkheden bracht. Temidden van de wolken was de wereld helemaal van mij. En dat is-ie nog steeds. Toekomst Ik schrijf nu juli 2005. Ik leef zeventien maanden met donorlongen en voel me fantastisch. Het afgelopen jaar heb ik diverse stappen gezet om aan het werk te komen. Sinds 1 juni heb ik als gevolg daarvan een contract gekregen bij een geweldige werkgever die mij daarmee de kans gegeven heeft om temidden van fantastische collega’s betaald werk te verrichten. Op 25 juni 2005 trad ik met Kata in het huwelijk. Het was voor ons de apotheose van een lange en soms zware weg. Onze bruiloft stond naast de viering van onze liefde net zo goed symbool voor ons nieuwe leven dankzij het medische wonder dat een longtransplantatie feitelijk is. We kijken beiden reikhalzend uit naar de horizon, benieuwd naar wat de toekomst nog voor ons in petto heeft. Dank Het verhaal over mijn longtransplantatie komt hiermee ten einde. De ingreep is helaas niet voor iedereen succesvol. Ik heb de afgelopen jaren meegemaakt dat vrienden en kennissen overleden, omdat de wachtlijst uiteindelijk té lang bleek. Het grote donortekort blijft een groot probleem. Voor mij is de longtransplantatie uiteindelijk een succesverhaal gebleken. Ik hoop dat nog vele mensen door deze miraculeuze vorm van geneeskunde een nieuw leven zullen krijgen. Mijn dank gaat uit naar:
Mijn donor
Kata
Mijn (schoon)familie
Mijn vrienden
Mijn arts
Mijn fysiotherapeuten
Mijn lezersschare Dank jullie wel!
Maar: het verhaal gaat verder...
|
click 'n go
nieuwe longen
say goodbye
welcome
bekijk ook
paginawillekeur
credits
Kaatje
Jannes
uw secretaris
arian
|
|
Deze pagina werd voor het laatst bijgewerkt op
02 februari 2008 om
13:42 uur
|
