Deze site is ontstaan op 27 Augustus 2002

Uit een diep respect voor mijn onbekende donor en de nabestaanden,

laat ik mijn exacte transplantatiedatum even voor wat die is,

ontzettend dankbaar sta ik elke dag even stil bij deze bijzondere gift!

Op deze ochtend in maart staat dan toch ineens (weer) onze wereld op zijn kop!!

Wij worden gewekt door de telefoon, opnieuw hoor ik, nu voor de derde keer, de bekende woorden (deze keer van dr. Verschuuren): “we hebben mogelijk donorlongen voor u, heeft u koorts, hoe voelt u zich, wat denkt u ervan”? En opnieuw zeg ik: “geen koorts, we gaan er voor”!!

Al hoestend en benauwd kleed ik mij zo snel mogelijk aan, zal dit de laatste keer zijn dat ik het zo benauwd heb tijdens het aankleden?? Ondertussen wordt ons familie draaiboek weer in werking gesteld, nog voor ik beneden ben is de zus van Eef al gearriveerd, onze zwager volgt later naar Groningen, want die melkt eerst de koeien even af! Deze keer zal hij degene zijn die bij Eef blijft, mijn broer zal over enkele dagen volgen.

De ambulance staat voor de deur, lachend komt de chauffeur binnen, “drie keer is scheepsrecht”, roept hij, immers hij heeft mij al vaker naar Groningen gebracht…

Na het (emotionele) afscheid van mijn zoons en schoonzus vertrekken wij in vliegende vaart, met toeters en bellen, naar het noorden, alwaar wij rond negen uur de eerste hulp van het AZG binnenrijden!! Binnen anderhalf uur!!! Ik doe normaal 2,5 uur over deze rit!!

De ontvangst op de IC van de thoraxchirurgie is hartelijk, en nadat we op de kamer zijn geïnstalleerd verschijnt dr. Verschuuren al aan mijn bed, hij verteld dat we zo rond een uurtje of twaalf horen of het door gaat ja of nee, het spannende wachten begint, toch ben ik er vrij rustig onder, waarschijnlijk door het feit dat ik al twee keer eerder dit alles heb meegemaakt, en tenslotte weer naar huis moest, ik laat het maar over mij heen komen…

Ondertussen worden de gebruikelijke voorbereidingen uitgevoerd; bloed prikken, plassen, foto maken, hartfilmpje gemaakt, bloeddruk gemeten, de chirurg komt kennis maken en de anesthesist komt langs. Beiden voorspellen dat ik veel pijn zal krijgen na de operatie, en besluiten om, nog voor de operatie, een ruggenprik te zetten waardoor later verdoving kan worden toegediend.

Ook onze zwager is ondertussen gearriveerd en wacht vol spanning met ons mee, zo wordt het twaalf uur, half één, één uur …

Dr. Verschuuren komt binnen, gevolgd door de chirurg, het sein staat op groen!!! Het gaat door!!! De emotie slaat toe!!! Binnen vijf minuten wordt ik gehaald en naar de operatiekamer gebracht, en krijg nog even tijd om afscheid te nemen van Eef…

Toch ben ik niet bang en heb ik een heel goed gevoel, ik weet zeker dat ik de operatie goed zal doorkomen, ook al klinkt dit vreemd! Het gebed dat ik altijd bij mij heb gedragen blijft mij door het hoofd gaan.

Ik ben in de operatiekamer, en zoals gezegd er wordt een ruggenprik gezet, daarna wordt ik op de operatietafel gelegd, ik hoor de anesthesist nog zeggen dat het nog een half uurtje zal gaan duren voordat ik in slaap wordt gebracht, maar voor hij is uitgesproken weet ik van de hele wereld al niets meer af…

Om half twee komen ze je halen voor de O.K. Wij mochten toen naar de familiekamer, de arts zei dat ze niet konden beloven om tussen door verslag te komen doen, dat ligt er maar helemaal aan hoe de operatie zal verlopen! Het spannende wachten is begonnen, zal het allemaal goed gaan??

De anastisist komt vertellen dat ze begonnen zijn, de eerste long wordt eruit gehaald.

Opnieuw komt de anastisist ons even verslag doen, de eerste long is eruit en de donorlong wordt erin gezet …

Alles gaat goed, de 1^e long zit erin, en werkt prima!! De operatie verloopt tot nu toe voorspoedig en zonder complicaties …

De 2^e long wordt eruit gehaald …

Nogmaals komt de anastisist ons de laatste ontwikkelingen vertellen, de operatie is heel goed geslaagd en alles gaat boven verwachting bijzonder goed!! Hij verwacht dat Hans rond acht uur naar de IC wordt teruggebracht …

Inderdaad, om kwart over acht (ik ben toevallig net op de gang) rijden ze Hans over van de O.K. naar de IC, ik zeg tegen mijn zwager “Hans heeft een heel andere kleur in het gezicht”! De chirurg komt al kort daarna ook nog even verslag doen, hij verteld dat alles heel goed is gegaan, de donorlongen hebben zich mooi ontplooid en er hebben zich geen complicaties voorgedaan, en deze worden ook niet verwacht! Hij is zeer tevreden!! Al met al heeft de hele operatie maar vijf en een half uur geduurd, en dat is boven verwachting snel!!

De verpleegster komt vertellen dat ze Hans nu “stabiel” aan het maken zijn, en dat we met een half uurtje bij hem mogen, maar al met al wordt dat toch nog pas om kwart voor tien …

We zijn het team ontzettend dankbaar dat men toch telkens even kwam vertellen hoe het verliep, het heeft geholpen om zo het spannende wachten te doorstaan, al beseffen we dat het nu pas echt begint!

En daar lig je dan ……… met nieuwe longen! Het is op de O.K. goed gegaan, wat zeg ik … voorspoedig gegaan. Een goede start dus. Hier op de IC sluiten wij je aan de bewakingsapparatuur, infusen enz. We houden alles goed in de gaten!!

Met alles bedoel ik je bloeddruk, hartritme, de beademing en last but not least … hoeveel je plast. Je hebt op dit moment weinig bloedverlies en je plast goed. De bloeddruk “spijkeren” we bij met het geven van medicijnen en infuusvloeistof.

Tijdens de “fotosessie” werd je wakker, niet goed wakker, je ogen stonden nog klein en je reageerde niet echt op de mededeling dat de operatie goed gegaan was. Je werd onrustig, begon te hoesten en zo. We hebben je een slaapmiddel gegeven.

Je vrouw en zwager zijn geweest, en hebben een poos bij je gezeten, ze waren erg moe, maar ook opgelucht!! Het is nu 23.00 uur, je bloeddruk blijft stabiel. Je zit volgens mij nu “op de rails” en dat is op dit moment prima!!

Om 23.15 neemt de nachtdienst de dienst over en kan ik met een goed gevoel naar huis gaan!!!

Een verpleegkundige van E4VA belde nog om te vragen hoe het met je ging (waarschijnlijk ook namens Gerard, die natuurlijk ook erg benieuwd en gespannen was naar hoe het ging), ik heb met medeweten van Eef gezegd dat alles naar wens is verliep …