Daar lig ik dan, op de tweede dag na mijn transplantatie, net van de beademing af, en nog even met een zuurstofmasker om de overgang soepel te laten verlopen ...

Ik besef nog niet echt hoe goed alles wel gegaan is, maar voel me veilig met al die apperatuur om mij heen ...

De duim gaat langzaam omhoog ...

Het dringt met de nodige emotie tot mij door dat ik aan het begin sta van een geheel nieuw leven, dankzij de gift van een voor mij onbekende donor ...

Het is de zesde dag na mijn transplantatie, "zullen we even een ommetje maken"?

Hoi, daar kom ik aan...

Super!! Wat bijzonder mooie een ervaring, ik loop zonder zuurstof de gang op en neer ...

De verpleging applaudiseert op de voorgrond, zij leven erg mee ...

Ook Eef kijkt gespannen toe ...

Voor ons beide zijn dit opnieuw emotionele momenten ...

Het Paasweekend staat voor de deur, wij gaan thuis eens lekker een aantal mensen verrassen, ik kan mij geluk niet op ...