Deze site is ontstaan op 27 Augustus 2002

Nu verder

Inderdaad dit wordt even een spannend maandje en wel om verschillende redenen, waarvan de belangrijkste natuurlijk mijn eerste transplantatie verjaardag zal zijn, en dat gaan we vieren!

Maar helaas begint het met weer een kleine tegenslag…

Afgelopen maandag 28 februari werd ik al rillend en beroerd wakker, de lichaamstemperatuur was 38.7, foute boel dus. Ik belde het transplantatieteam in Groningen, en meldde dat ik weer dezelfde symptomen had als in november en december van het afgelopen jaar. Ook deze keer werd er geen risico genomen en opnieuw mocht ik (met de ambulance) naar de eerste hulp van het Radbout ziekenhuis te Nijmegen. Hier bleek al snel dat ik opnieuw een longontsteking had in mijn rechterlong, de temperatuur was inmiddels gestegen naar 39.8! Na overleg met Groningen werd er onmiddellijk gestart met antibiotica (Augementin) via het infuus. Ook de prednisolon werd verhoogd naar 30 mg per dag. Natuurlijk mocht ik ook blijven, maar omdat op de afdeling geen bed vrij was, werd ik overgebracht naar Dekkerswald te Groesbeek, ook al een bekende locatie voor mij. Daar lag ik weer, en het verwerken kon beginnen, in de avonduren was de koorts gelukkig al weer aan het zakken, en de volgende morgen geheel verdwenen, ik zat nu op het vertrouwde 36.6 of daar omheen. Gelukkig sloeg de antibiotica dus aan.

Overigens was er ook nog een leuk moment op Dekkerswald, één van de verpleegsters kent mij al heel lang en zei tegen een collega: “Ik ken Hans al 20 jaar, en ik weet hoe benauwd hij is geweest, om hem nu zo te zien dat is gewoon geweldig”! Elke keer als ze op mijn kamer kwam, begon ze te lachen, en herhaalde ze dat!

En de oorzaak? Zeker weten doen we het niet, maar ik heb daar bij mijn laatste controle in januari al met de transplantatiearts over gesproken, en het zou een gevolg kunnen zijn van de Cellcept, dit medicijn tegen afstoting is nogal zwaar en verlaagd je weerstand. Na telefonisch overleg tussen de arts van Dekkerswald en Groningen is nu besloten de Cellcept te stoppen en start ik maandag weer met Immuran, dit medicijn tegen afstoting heb ik het eerste half jaar na mijn transplantatie ook gehad, en is minder zwaar. De toekomst zal moeten uitwijzen of het nu goed blijft gaan. Daarbij zeg ik nog maar eens even dat nieuwe longen het ziek worden nooit zal uitsluiten, je blijft natuurlijk vatbaar voor griep of infecties!

Inmiddels ben ik weer geheel hersteld, ja dat gaat gelukkig heel snel, mede door die nieuwe gezonde longen en zeer goede conditie. Gistermiddag mocht ik weer naar huis, de antibiotica en prednisolon bouw ik thuis verder af. Een controle afspraak was niet nodig, want op 21, 22 en 23 maart zal ik te gast zijn bij het transplantatieteam in het AZG voor mijn halfjaarlijkse follow-up.

Nu maar hopen dat dit “incident” geen gevolgen heeft voor mijn reïntegratie-proces, ook wat dit betreft blijft het nog spannend…

In elk geval heb ik ook deze keer conditioneel helemaal niks ingeleverd, geweldig hé!!

Vrolijk ga ik dan ook door op de ingeslagen weg en blijf ik lekker druk bezig met van alles en nog wat!!

Deze week denk ik heel sterk terug aan een jaar geleden, één dezer dagen vier ik namelijk mijn transplantatieverjaardag! Opnieuw beleef ik het afgelopen jaar, beginnende met dat telefoontje waar we zo lang op moesten wachten, maar vanaf dat moment ging het allemaal als een sneltrein…

Als ik alles, wat ik vanaf die dag heb gedaan, de revue laat passeren gaat er heel wat door mij heen hoor!! Vooral het wakker worden na de transplantatie heeft en diepe indruk achtergelaten, die zee van lucht, dat gevoel vergeet ik nooit meer!!! Mijn “kwaliteit van leven” is wel met heel veel ontelbare procenten toegenomen!! Het is niet in woorden uit te drukken wat het gevoel hierbij is, maar ik ben heel gelukkig!!

Natuurlijk waren er ook mindere momenten zoals die longontstekingen die ik heb gehad, maar dat valt helemaal in het niet bij mijn huidige mogelijkheden, ga maar na, en lees nog maar eens terug wat ik allemaal heb gedaan het afgelopen jaar, mensenlief ik had dat nooit meer voor mogelijk gehouden!!

En de vooruitzichten zijn ook al goed, want het reïntegratie project nadert een hoogte punt!

Het bureau dat mij hierbij begeleid heeft vorige week een gesprek gehad met een werkgever, deze wil mij graag in dienst nemen voor ongeveer 5-10 uur per week als inval-chauffeur, zodra het één en ander betreffende de subsidieverlening e.d. voor hem duidelijk is zal hij een beslissing nemen, binnen anderhalve week heeft hij beloofd, het blijft dus nog even spannend!

Het reïntegratietraject is er speciaal voor om de drempel voor zowel werkgever als werknemer zo laag mogelijk te maken, en de risico’s voor beide te minimaliseren. Daarnaast heeft de arbeidsdeskundige van UWV geen eisen gesteld voor wat betreft het aantal minimale uren dat ik moet gaan werken, maar gesteld dat ik dit rustig naar eigen inzicht op moet bouwen…

Mooi toch, nauwelijks een jaar na mijn transplantatie ben ik al weer zover dat ik (gedeeltelijk) aan het arbeidsproces kan gaan deelnemen, en niet onbelangrijk, ook nog daarmee mijn oude hobby mag oppakken, namelijk het rijden met een vrachtwagen! Iets waarvan ik de laatste zeven jaar niet eens meer heb durven dromen...

Ja, ik heb dan ook echt alle rede om dankbaar te zijn, en een feestje te bouwen, maar terwijl wij ons feestje vieren, vergeet ik zeker niet dat er ergens een familie is die met verdriet aan die dagen terugdenkt, het zal steeds in mijn gedachten blijven; die ontzettende dankbaarheid aan mijn donor en de nabestaanden!!

Volgende week ben ik van maandag tot en met woensdag te gast in het AZG in Groningen, waar ik weer net als elk half jaar, ter controle, een aantal onderzoeken mag ondergaan…

Het feestje is gevierd! Op mijn eerste transplantatieverjaardag zijn wij gezellig uit wezen eten in een goed restaurant, want zoals gezegd een fantastisch jaar mag gevierd worden!! Daarna volgde er een spannend weekje …

Gisteren ben ik zoals gewoonlijk weer even wezen sporten op Dekkerswald, hierbij namen we afscheid van onze vaste fysiotherapeute, zij gaat met zwangerschapsverlof, wij wensen haar al het goede, en bedanken haar voor al die jaren van goede begeleiding!! Overigens houden we contact hebben we afgesproken.

Verder ben ik gisteren nog even gebeld door mijn reïntegratie begeleidster, zij heeft afgelopen week nog contact gehad met die mogelijke werkgever, ik hoop deze week nog uitsluitsel van hem te krijgen!

Vandaag ben ik druk met het bijwerken van mijn dagboek en het maken van een nieuwe site van onze schietvereniging SSV de Linge, daar ben ik “benoemd” tot webmaster, een nieuwe leuke bezigheid!

Alweer ligt een drukke en mooie week achter mij, diverse bezigheden binnen en buitenshuis maken dat de tijd vliegt, soms kom ik zelfs tijd tekort, wat een luxe hé ….

Bijvoorbeeld afgelopen zondag was het heerlijk weer en zijn Eef en ik samen op de fiets gestapt, al met al hebben we een tocht van 30 km gemaakt!!

Wat betreft mijn reïntegratie traject zal er deze week toch echt een knoop worden doorgehakt! De mogelijke werkgever zal deze week toch uitsluitsel moeten geven, vrijdag heb ik een afspraak met mijn reïntegratie begeleidster, mocht die werkgever er van af zien gaan we vanaf vrijdag nieuwe mogelijkheden zoeken en bekijken!! Het blijft dus nog twee dagen spannend, want eigenlijk wil ik dolgraag bij die werkgever aan de slag, dat is wederzijds overigens, dus ik heb nog steeds goede hoop dat verder zoeken niet nodig is.

Zojuist heb ik een grandioos mooi telefoontje gehad, ik ben namelijk gebeld door mijn reïntegratie begeleidster, met heel goed nieuws!!! IK HEB WERK!!!! De werkgever is akkoord en wil het met mij proberen!!!!! Geweldig, nu net een jaar na mijn transplantatie heb ik alweer een droom (vrachtwagenchauffeur, mijn "oude" hobby) waar kunnen maken, iets wat ik, voor een jaar terug, nooit meer verwacht had!!! Weer denk ik vol dankbaarheid hierbij aan mijn donor en de nabestaanden!!!! En ook natuurlijk ben ik dankbaar voor de zeer goede zorgen van het longtransplantatieteam in het UMCG (AZG) te Groningen!! Vandaag begint (alweer) een nieuwe en bijzondere periode in mijn nieuwe leven…

Vanmiddag om half twee ging de telefoon, het was mijn begeleidster van het reïntegratiebureau, ze was gebeld door die werkgever, of we met een kwartiertje bij hem wilde zijn! Zo gezegd zo gedaan, want het ging over de invullen en ondertekening van het arbeidscontract!!

Vanaf 18 april (maandag dus!) ben ik nu officieel weer vrachtwagenchauffeur, op inval/oproep basis voor gemiddeld (!) 5-10 uur per week, beginnende met een proefperiode van drie maanden. Op het moment van de ondertekening besefte ik dat er opnieuw een mijlpaal is bereikt!! Ik ben mijn nieuwe werkgever dan ook ontzettend dankbaar voor deze geboden kans!!

Een paar mooie dagen liggen weer achter mij, afgelopen zaterdag hield onze schietvereniging de jaarlijkse clubmarathon. Na enkele gedwongen jaren van afwezigheid, kon en mocht ik deze keer meedoen, het werd een succes, ik eindigde namelijk op de tweede plaats! Lees maar eens op de site van onze mooie vereniging!

Ook werd het gisteren mijn officiële eerste werkdag!! Of beter gezegd werknacht, want inderdaad af en toe moet er s’nachts gereden worden. Ik vertrok gisteravond rond de klok van 22.00 uur richting Duitsland, een rit van ruim 200 km enkele reis. Na een voorspoedige reis was ik om 1.00 uur op de plek van bestemming, een chauffeurs restaurant aan de A1 richting Bremen in het noorden van Duitsland. Hier stond mijn nieuwe collega te slapen, met hem moest ik van oplegger wisselen, na een praatje dook hij weer het bed in en ik pakte een grote bak koffie, want ik moest eerst pauze houden voor ik terug mocht rijden ( dit is geheel volgens de rijtijdenwet ). Om 2.00 uur werd de terugrit gestart, waarna ik na een rustige en mooie nachtrit voldaan rond de klok van 5.30 uur thuis mijn bed in ben gedoken!

Het transportbedrijf, waar ik nu in dienst ben, is klein, het bestaat uit een wagenpark van drie vrachtwagens (van het merk DAF XF) en meerdere opleggers. Naast mijn werkgever, die zelf ook rijd, heb ik twee collega’s. Mijn taak is om, op afroep basis, te rijden als de anderen vrij of ziek zijn, daarnaast vang ik de piek op als mijn collega’s aan teveel rij uren dreigen te komen. Bijvoorbeeld die rit die ik zojuist beschreef, daarbij ben ik mijn collega tegemoet gereden, zodat hij voldoende kon rusten en toch vandaag op tijd weer op het losadres kan staan.

Ik hoop zo nog velen mooie kilometers te mogen maken…

Op de valreep van april laat ik nog even weten hoe het gaat, nou daar kan ik kort over zijn: SUPER!! Ik heb al weer enkele kilometers gemaakt, en ook vanmiddag mag ik weer even de autobaan op, even lossen in de omgeving van Roermond. Het werken bevalt mij prima, maar ja dat kan ook niet anders het rijden is altijd mijn hobby geweest…

Verder ben ik benaderd door SBS-6, zij houden op dinsdag 10 mei aanstaande een live uitzending, waarin men probeert zoveel mogelijk donoren te werven. Aan het woord komen mensen die op de wachtlijst staan en mensen die getransplanteerd zijn. Ook namens de “long-groep”, zal een lotgenote geïnterviewd worden. Ik hoop dat het een serieuze uitzending wordt en dat men over kan brengen hoe belangrijk het is om in elk geval je keuze kenbaar te maken!!!

(Meer info hierover vindt je op de site van de NIGZ)

Ook mij is gevraagd om deze uitzending in de studio bij te wonen, ik moet die dag op controle in het UMCG, maar het lijkt mij bijzonder interessant om die live uitzending ook live mee te maken…