De Screening van 13 Januari tot 22 Januari 2003

Maandag 13 Januari.

s'morgens op tijd opgestaan om nog wat laste spulletjes in te pakken zoals mijn sloffen tandenborstel enz.

en om op mijn gemak nog wat te eten.

Het was glad op de wegen, dus ik dacht :o jee als we maar op tijd komen deze keer.

Gelukkig viel het mee en waren we om half 11 bij het ziekenhuis(afspraak was 11 uur)

Eenmaal op de afdeling aangekomen kreeg ik de mededeling dat ik een 2 persoonskamer kreeg en hem moest

delen met een man, dit vond ik in het begin maar niks.

Het was even wennen voor me want ik heb 10 jaar een kamer voor me alleen gehad.

Toch was het me achteraf  goed bevallen, het was een aardige man.

Mijn spullen uitgepakt een kopje koffie en meteen een lijst ingevuld voor het eten van die avond.

In dit ziekenhuis krijg je de warme maaltijd s'avonds, wat ik wel zo fijn vind want dat is thuis ook zo.

Ook niet zo vroeg, zo rond half 6 kwart voor 6, we eten thuis ook rond zessen.

In de meeste ziekenhuizen krijg je het eten al om half 5 of 5 uur, dat vind ik erg vroeg.

Dus dit vond ik wel prettig....

11:50 uitgebreid longfunctie onderzoek.

Spirometrie: een test om de longinhoud te meten (en secondewaarde de kracht warmee je uit kunt blazen)

Diffusietest:de snelheid waarmee je longen de zuurstof door geven aan het bloed.

Dit was weer iets minder dan bij mijn laatste controle,en dat na 2 weken thuispomp,

dus dat had ook niet echt geholpen...

Ook moest ik in de bodybox gaan zitten.Dit is een luchtdichte ruimte ,net een telefooncel.

Daar warenmijn longen niet zo blij mee.Op een gegeven moment moet je blazen terwijl er  een klepje dichtgaat.

Dus je krijgt een druk op je oren en longen.Hiermee meten ze de weerstand van je longen.

Dat wil zeggen hoeveel moeite het je kost om adem te halen.Ook hier word de longinhoud gemeten.

Daarna een mantoux zetten.(T.B.C. testje) Deze word donderdag dan afgelezen.

Bij aankomst op mijn kamer stond mijn broodmaaltijd klaar.Er zat een lekker bleekselderijsalade bij.

Dit had me goed gesmaakt ,want ik had inmiddels reuze honger.

Had vanaf 8 uur niks meer gehad dan een kopje koffie.

Ben even op bed gaan liggen om uit te rusten en daarna ben ik maar een kaartje gaan maken.

dat is een van mijn hobby's.

15:00 röntgenfoto's

Je wordt steeds gehaald en gebracht naar de onderzoeken,want het zijn soms lange afstanden.

Het is en enorm groot ziekenhuis,erg indrukwekkend.

Zoals in elk ziekenhuis is het er erg druk, dus er ontstaan wel eens lange wachttijden.

Hier was ik dan ook pas om 15:45 aan de beurt.

Er werden foto's gemaakt van mijn longen,neus en kaakholtes,en mijn wervelkolom.

Daarna liet het wachten op de vervoers dienst ook even op zich wachten,ze hadden het erg druk.

Om half 5 was ik pas terug op mijn kamer.

maar maar T.V. gaan kijken tot etenstijd

Daarna even een klein dutje gedaan,want ik was tenslotte erg vroeg opgestaan in de morgen,en dat merk je wel.

En mijn mannetje gebeld om mijn telefoon nummer doorgegeven,en even bijgekletst.

In het U.M.C. heb je de mogelijkheid als patiënt of bezoeker om te kunnen internetten.

Dit vond ik erg leuk,ik wist van te voren niet dat dat kon, dus ik was erg in mijn nopjes :)

Het was wel een eindje lopen, maar als ik rustig aan deed was het goed te doen.

Dus dat heb ik bijna iedere dag even gedaan.

Want Paul had een forum geopend voor mij,voor tijdens de screening.Daar konden mensen een berichtje voor me

achterlaten, er werd dan ook veelvuldig gebruik van gemaakt.Er stonden de 1ste dag al heel veel berichtjes in.

Dit vond ik erg leuk. Zelf zette ik er iedere keer een verslagje in van wat er die dag gebeurd was.

Dinsdag 14 Januari.

Om 7:00 uur werd ik wakker gemaakt,ik mocht nog 2 beschuitjes eten en een glas thee drinken.

Want ik moest nuchter blijven voor mijn onderzoek om 11:30 uur.

Probeerde nog wat te slapen,maar ik was klaarwakker.Was de nacht redelijk doorgekomen,het was

alleen even wennen aan het vele licht op de kamer.Om 8:00 uur ben ik me gaan verzorgen.En meteen even een

kwakje sputum in het kweekpotje gedaan.En O jee,er zat best veel bloed bij.Niet zo best dus.

Ik dacht dat het waarschijnlijk kwam door het blaas onderzoek van gisteren.Vanwege die druk die in mijn longen

kwam met die oefening met dat klepje...Uiteindelijk heeft dat nog tot vrijdag geduurd,toen was het eindelijk weg.

9:00 de CT scan van mijn borstkast/longen.

Met de vraag of ik 20 seconden mijn adem in kan houden....

Ja...en dat aan een longpatiënt,waarschijnlijk wisten ze het antwoord al.Toen ik vroeg:Wat denk je zelf ?..

Dat gaat mij vast niet lukken.Gelukkig konden ze apparaat nog instellen op minimaal 13 seconden.

En dat ging dan ook maar net.Maar dat is net genoeg hihi.

Weer op de kamer aanbeland, ging ik maar weer een kaartje maken.

11:30 echo van de bovenbuik

Er wordt dan gekeken naar al je ingewanden die in je buikholte rondzweven.

Zoals je lever,gal,nieren,mild pancreas,en wie weet wat nog meer.

Hier ontdekte ze iets aan mijn lever,ik dacht ojee...een medische term kwam voorbij vliegen,en dacht wat nu.

Maar na even vragen of het kwaad kon zei ze gelukkig dat dat niet zo was.

Het bleek een moedervlek te zijn,waar 30% van de Nederlanders mee rondloopt.OEF een hele opluchting.

Terug gekomen op mijn kamer inmiddels half 1 stond mijn eten weer klaar.Deze had ik er een witlofsalade bij.

Ik heb graag rauwkost,dus ik vond het wel fijn dat er iedere dag een salade op het menu stond.

Het buikje was weer rond,dus ik was weer toe aan  mijn schoonheidsslaapje.

(Al word ik er niet mooier van...jammer)

Er wachtte me een verrassing toen ik wakker werd.Er lag een hele grote stapel post op mijn nachtkastje.

Maar liefst 18 kaarten kreeg ik die dag, van de kaartenmaak clubs op internet.

Ik was nog niet klaar met openmaken,toen mijn bezoek arriveerde,dus die konden meteen meegenieten.

Helaas moest ik om 14:45 weer weg voor mijn volgende onderzoek.

Dus we hadden maar even kunnen babbelen,maar ja beter iets dan niets.

14:45 echo van mijn hart

Hier kan ik kort maar krachtig over zijn.

Het klopte nog....hihi

Ze lieten ook even horen hoe het klinkt.Wat een rare geluiden komen daar vanaf.

Een gesmak en geklik en nog meer rare geluiden,je kon er zo een rap plaat van maken!! Moest er wel om lachen.

Ook dit liep uit en was daarom pas om 16:30 terug op mijn kamer.Helaas moest mijn bezoek toen vetrekken,

Vond dit niet zo leuk,maar ja ze hadden nog een hele reis voor de boeg.

Later bleek dat ze er bijna 3 uur over gedaan hadden om thuis te komen,door al die files.

Niet zo leuk dus,normaal doe je er 1 uur en 3kwartier over als je dus gewoon door kan rijden zonder obstakels.

Had weer even T.V. gekeken en daarna eten.Even later op weg naar het internet hoekje.

Er stonden weer vele reacties op het forum,en ik zette er mijn verhaal weer neer.

Later op de avond toen ik mijn kaartje af aan het maken was waar ik eerder op de dag aan begonnen was,stond

er ineens een jongen bij me op de kamer,met de vraag of ik Tessy was.

Was het Bas,een jongen die ik van een mailinglist van CF-ers kan.

Leuk om hem eens in het echt te zien,in plaats van alleen maar berichtjes van hem lezen.

Nu weet ik voortaan ook zie er bij die naam hoort.

Woensdag 15 Januari

9:00 fietstest met bloedgas prikken

Ik werd volgeplakt met stickertjes, tien stuks om precies te zijn.Dit om de fucties af te lezen van mijn hart enz.

Allemaal kabeltjes eraan. Een bloeddrukmeter om mijn linker arm,een saturatie meter aan mijn middelvinger.

Kortom ik kan geen kant meer op.Daar zat ik dan op en soort lig fiets.Ook nog een soort masker op met daarop

een apparaatje dat de metingen verricht van mijn in en uitademen,tijdens mijn inspanning.

Eerst wordt er een bloedgas geprikt in je slagader in je pols.(zuurstof gehalte in je bloed)

Ik had dit voor de 1ste keer tijdens mijn laatste opname gehad,en dat viel allemaal reuze mee.

Dus ik maakte me geen zorgen,dacht dan gaat dat nu ook goed.

Helaas was het deze keer niet het geval.Het lukte niet in 1 keer,maar bij de 3 de poging ging het dan toch goed.

Het was geen prettig gevoel,het mis prikken van een infuus vind ik persoonlijk minder pijnlijk.

Maar goed,de fietstest kon beginnen.Het begint super licht, en dan wordt het ieder 2 minuten zwaarder.

Je moet doorgaan tot je denkt dat je bijna niet meer kan, dit moet je aangeven,zodat ze tijdens het fietsen nogmaals

je bloedgas prikken.Ik zag de bui al hangen ,en wat ik dacht gebeurde ook,het lukte weer iet.

Intussen viel ik zowat flauw,ik zag zwart voor ogen,ik kon echt niet meer,dus ik mocht stoppen.

De dokter wilde het ook in mijn andere pols proberen.Ook daar lukte het niet echt,dus na een paar keer flink

wroeten vond ik het welletjes.Ik zei:haal die naald er maar uit en bekijk het maar.

Ik werd er eigenlijk wel een beetje lastig van.Dus hij gaf het op,omdat ie inzag dat het toch niet ging lukken.

Het is natuurlijk ook best moeilijk om dat te doen, want je ziet dat vat niet,je moet het puur op gevoel doen.

Toen zat ik dus met 2 zere polsen waarvan 1 dik en behoorlijk blauw.....

(Het had ook nog wel twee weken geduurd voordat ik mijn horloge weer om kon doen.)

Ik hoop dan ook niet dat ik dat onderzoek over moet doen i.v.m. met het missen van de laatste bloedgas.

Op mijn kamer aangekomen lag er weer een stapeltje post.

Dit had ik met veel plezier opengemaakt.Het prikbord raakte al aardig vol met al die kaarten.

In de middag kwam ook de diëtiste even langs om mijn voedingspatroon te bespreken,en of ik eventueel wat

tussendoortjes wilde.Ik vertelde dat ik zo weinig vlees kreeg bij de warme maaltijd,en ik heb graag vlees.

O zei ze,dat is geen probleem,dan ga ik een dubbele portie vlees aanvragen voor je.

Dus kreeg ik voortaan 2 stuks ....lekker!!!!

Bij de lunch kreeg ik voortaan ook een warme snack.Dit was ieder dag iets anders.Zo heb ik o.a. gehad:

een frikandel,een kaassoufflé en een kroket.

Ook pakjes drinkvoeding,omdat ik toch iets onder mijn gewicht zit.

Hierin zitten dan per pakje 300 kcal. en dat 3 per dag,dat zijn toch 6 belegde boterhammen extra!!!

Met de bedoeling dat ik dan een paar kilo aankom.

Weet niet hoelang ik dat vol ga houden,want op een gegeven moment kan je die pakjes niet meer zien.....

Dan stap ik maar over op sondevoeding.Daar zit nog meer in,namelijk 1500kcal per nacht.

13:30 perfusiescan

Er werd eerst radioactief spul in mijn bloedvat gespoten,en moest een paar keer diep inademen,

zodat het zich goed verdeeld in de bloedvaten.Hier voel je niks van.

Moest op een smal tafeltje gaan liggen en werd onder de scan geschoven.

Eerst werden er foto's van bovenaf genomen en toen van links en rechts.

In totaal duurde het een minuut of tien.

Hiermee kunnen ze zien hoe de bloedtoevoer naar de longen is.

Eenmaal op mijn kamer aan gekomen maar weer kaartjes gaan maken,

en wachten op het eten.

Kreeg bezoek en daarna had ik geen zin meer om te gaan internetten,was eigenlijk wel moe.

Donderdag 16 Januari 2003

Vanmorgen kon ik eindelijk eens rustig aan opstaan.

De eerste afspraak was pas om 11 uur.

Dus ik kon vandaag eens op mijn gemak eten en douchen.

11:00 Mantoux aflezen.

Dit was prima in orde.

Nooit in aanraking geweest met T.B.C. en nu heb ik het ook niet :)

VVMI

Het meten tussen de verhouding van de vet en spiermassa.

Eerst moest ik 10 minuten rusten door op een bed te gaan liggen.

Vervolgens  werden er wat kabeltjes op mijn rechter hand en voet geplakt.

Er komt dan een stroompje door je heen.

Hier voel je echt niks van,het is niet zo dat je haren rechtovereind gaan staan :)

Mijn spiermassa bleek iets te weinig, het moet 15 kilo zijn, en het was maar 14.05.

Daarom moet ik meer gaan trainen en eten..

Eten om een paar kilo aan te komen, en trainen zodat het omgezet word in spiermassa en niet in vet....

De rest van de dag had ik vrij hiep hoi.

Nu voelde ik eigenlijk pas hoe moe dat ik was.

Dus had er een rustige dagje van gemaakt.

Af en toe een dutje doen,weer een kaartje gemaakt.

En weer naar beneden gelopen om even te internetten.

Ik las op het forum een berichtje van een jonge heer, die op dat moment ook op de afdeling lag,

met het verzoekje om even bij hem langs te komen.

Dus dat had ik in de loop van de avond even gedaan. Hij heeft zich inmiddels ook aangemeld op de mailinglist,

dus ik zal nog vaker iets van hem horen.

Vrijdag 19 Januari 2003

Vandaag opgestaan met de gedachte.....lekker vanmiddag naar huis.

maar eerst nog een paar onderzoeken.

11:00 Ventilatiescan

Nu moest ik radio actief spul inademen.

Op deze mannier kunnen ze zien in hoeverre mijn longen beschadigd zijn,om te zien welke delen er nog werken.

Ik vroeg of je er benauwd van kon worden, maar dit was niet het geval, althans ze had het nog nooit gehoord.

Als ik een keer of 6 diep zou inademen,zou ik voldoende binnen krijgen.

Zou het me niet lukken dan mocht ik tussendoor ook stoppen het hoefde niet in een keer.

Dus vol goede moed begon ik eraan, ik dacht ik doe dat wel even.

Maar na drie teugen werd ik ineens duizelig.

Het voelde ook net alsof ik geen zuurstof binnen kreeg, het ademde heel zwaar.

Ik stopte even, en ging na een paar minuutjes bijkomen weer door.

Het meeste had ik al binnen dus ik hoefde niet zo diep meer in te ademen,

wel nog 2 keer 3 teugjes voor de zekerheid.

Nu mocht ik weer onder de scan gaan liggen en kon het foto's maken weer beginnen.

Alleen was ik deze keer zo slim om te vragen of ik mee kon kijken.

Dat lukte dus, het was een raar gezicht om je longen op een zwart scherm tevoorschijn zien komen,

in het wit.Links boven was een behoorlijke grote zwarte plek met in de midden nog een wit plekje.

Dus daar kwam niet echt veel lucht meer binnen zoals ik begrepen had.

Verder viel het wel mee, al weet ik als leek natuurlijk niet hoe het er eigenlijk uit hoort te zien.

Het onderzoek was alweer voorbij , het ophalen van de vervoersdienst liep erg uit,

 dus ik dacht dat stukje dat loop ik zelf wel terug,want ik kon ook naar het internet hoekje lopen,

 dus dit moest ook kunnen het was zelfs dichterbij.

Ik merkte dat het niet zo soepel ging, ik was best wel benauwd,en kort van adem.

Toen ik op mijn kamer aankwam vroegen ze ook hoe het ging, omdat ik zo aan het hijgen was.

 Inmiddels was ik nog benauwder,dus ik dacht neem maar snel mijn vredespijp.

(lees sprayapparaat waarmee ik mijn medicijn inhaleer)Gelukkig trok ik toen weer open.

13:00 looptest

6 minuten rondjes lopen om 4 pionnen.

De afstand per rondje is 35 meter.

In die 6 minuten zoveel mogelijk rondjes lopen.

Je zit vast aan een hartslag en saturatie meter.

Ik begon met een redelijk tempo, wat ik meestal doe,en daarna wordt ik dus afgestraft,

omdat ik eigenlijk te snel loop dan dat mijn longen kunnen.

Maar ja je bent jaren gewend om je eigen tempo te lopen,dus dat gaat bijna vanzelf.

Ik krijg dan een fikse hoestbui van 1 minuut of nog langer.Na een korte pauze ging ik weer verder met lopen,

maar nu mijn tempo maar iets aangepast, zodat ik door kan lopen zonder een hoestbui te krijgen.

Eenmaal over het dode punt ging het ook weer iets makkelijker.

Ik had 10 rondjes gelopen. Of dat veel of weinig is weet ik ook niet.

Voor mijn doen ging het goed,had niet verwacht dat ik nog zover kon lopen.

KLAAR nu kon ik naar huis.

Eenmaal thuis,het hondje helemaal door het dolle, die was blij dat het vrouwtje er weer was.

Was erg moe, dus we bleven het weekend lekker thuis.

Maandag 20 Januari

Op mijn kamer aangekomen meteen weer alles op zijn plek gezet.

Mijn hobbyspullen had ik mee naar huis genomen.

11:40 kaakchirurg/tandarts.

Er werd met een heel geinig apparaat een foto van mijn gebit gemaakt.

Je moet met je kin op een houdertje gaan liggen en tussen je tanden krijg je een soort bitje,

waarop je je voortanden moet zetten.

Dan draait er een apparaat helemaal om je hoofd heen.

Even wachten tot de foto afgedrukt is, en op naar de tandarts.

Daar zag ik mijn foto al hangen op de lichtbak.

Het hele gebit in de breedte..... het zuurstofslangetje en oogkassen zag je ook :)

Vond het er heel grappig uit zien.

Ook nog even in mijn mond gekeken maar alles was in orde.

15:00 K.N.O. arts.

Het resultaat van de foto van vorige week werd besproken, ik miste een gedeelte van mijn voorhoofdsholten.

Dit is een veel voorkomend iets bij CF-ers.

Nooit geweten,dus toch weer iets slimmer geworden.

Het kan verder geen kwaad,tenminste als je geen klachten hebt van hoofdpijn enzo.

Toen werd ik ook even aan de binnen kant bekeken in mijn neus.

Ik wist dat ik hele kleine neuspoliepjes had,die heb ik al jaren.

En was bang dat het een probleem zou zijn, en ik dus eerst nog geopereerd zou moeten worden.

Maar ze waren heel klein, zagen er goed uit,schoon en niet ontstoken of vies snotterig.

Volgens de arts was het geen probleem.

Nu maar hopen dat het transplantatie team ze ook goedkeurt.

Later op de dag kwam mijn arts ook nog even langs om te vragen hoe het ging.

Het is een hele aardige man, en neemt ook de tijd voor je,dat is wel zo prettig.

We hebben even zitten kletsen en hij had me nog een en ander uitgelegd.

Morgen mijn hartkatheterisatie....brrrr dood eng vind ik het.

Ze wisten nog steeds niet hoe laat ik aan de beurt zou  komen.

Hoopte dat mijn man op tijd in het ziekenhuis zou zijn.

Dinsdag 21 Januari

Tot tien uur mocht ik nog eten, dus ik heb gewoon mijn ontbijtje mogen opeten.

Een teken dat ik later op de dag geholpen zou worden, ze wisten nog steeds niet hoe laat.

meestal wordt er een half uurtje van te voren gebeld, dan krijg je valium,

waar je dan rustig van wordt, of in slaap valt....

Om half drie kwamen ze mijn pilletje brengen, dus ik mijn man bellen, hij was net in de parkeer garage.

Dus gelukkig op tijd.

Het pilletje deed bij mij niks af, merkte er eigenlijk niks van.

Maar ik was ook niet echt zenuwachtig, dus waarschijnlijk dat het toch wel iets deed :)

Om half vier ging het onderzoek beginnen.

Eenmaal aanbeland op de betreffende kamer, mocht ik overstappen op een ander bedje.

Ik werd weer volgeplakt met stickertjes voor alle functies in de gaten te kunnen houden.

En er werden allemaal steriele lakens over me heen gelegd.

Kreeg een paar verdovingsspuiten in mijn hals,dit was best wel pijnlijk.

Toen begonnen ze om het slangetje erin te stoppen, dit voelde niet echt prettig aan, dus kreeg ik nog een spuit erbij.

nogmaals proberen, maar het bleef pijn doen, en het lukte ook niet om het er goed door te voeren.

Dus zou het alsnog via mijn lies gaan.

ieeeee, dit leek me nog enger.Want als je verstijfd van angst,ben je juist daar gespannen.

Het zweet was me al uitgebroken, maar nu helemaal.

Maar het ging allemaal van een leien dakje, ik voelde wel de spuiten dat deed even zeer,

maar daarna heb ik niks meer gevoeld, ook niet toen het slangetje er in zat.

Verder moest ik een paar keer inademen en weer uit, en dan de adem even vasthouden (nou ja even....)

Hiermee meteen ze de druk in je rechterboezem,rechterkamer van het hart, en je longslagader.

Het was allemaal prima in orde, dus aan mijn hart zal het niet liggen.

Doordat het via de lies was gegaan moest ik tot 20:00 uur plat blijven liggen.

Tijdens het eten mocht ik ietsje omhoog komen.

Ik had erg veel last van mijn hals,doordat ik moest blijven liggen had ik meer last van slijm dat eruit wilde,

steeds als ik moest hoesten of mijn halsspier gebruikte deed het erg zeer.

Dus ik bleef zo stil mogelijk liggen.

Was ook bang dat door die hoestbuien de wonden zouden openspringen,

want er komt toch een druk op te wonden. Gelukkig was dat niet het geval.

Gelukkig dat het mannetje er was, die kon me mijn drinken aangeven.

Hij is nog tot een uurtje of half 8 gebleven en toen naar huis gegaan,

want daar zat het hondje ook al vanaf half 2 alleen.(zielig he?)

Om een uurtje of acht moest ik naar de W.C.

Dus ik vragen of ik onderhand uit bed mocht.Dat mocht :)

Maar ik was een beetje duizelig.dus heel voorzichtig naar de W.C. gelopen.

Ben daarna maar op mijn bed blijven zitten en had nog een kaartje gemaakt.

Het leek me niet verstandig om naar beneden te lopen om een berichtje op het forum te zetten..

Ik dacht dat doe ik morgen dan wel als ik weer thuis ben.

Moest mijn been trouwens ook gestrekt blijven houden.

Woensdag 22 Januari

Had een redelijk goed nacht gehad.

Als ik me omdraaide deed mijn hals zeer.

Dit zou nog een paar dagen duren werd me verteld.

Ik wist niet of ik vandaag die looptest wel mocht doen met die wond in mijn lies.

Dus dat werd even nagekeken,de wond was goed dicht, dus het kon geen kwaad.

11:00 tweede looptest.

Ook hier zit je vast aan een hartslag en saturatie meter.

Deze keer 2 pionnen waar je omheen loopt.

Steeds hoor je een geluid en dan moet je bij de pion zijn.

In het begin is dit heel langzaam, maar dan gaat het steeds sneller.

Tot je dus niet op tijd bij de volgende pion bent, dan ben je op het eind van je kunnen.

Want je haalt de pion niet meer omdat je gewoonweg geen lucht meer hebt.

Keikapot was ik,maar na even op de stoel te hebben gezeten,kwam ik weer tot rust.

Dit was mijn laatste onderzoek.

Er volgde nog een gesprek met een maatschappelijk werkster.

Dit om te kijken hoe je over je ziek zijn en de aankomende transplantatie denkt.

Inmiddels was mijn Man ook weer gearriveerd,dus we konden weer naar huis.

Blij dat alles voorbij was.

Al met al was het toch best wel vermoeiend.

Ben blij dat ze het nu in 8 dagen doen.

Eerder deden ze het in 5 dagen.

Het was erg druk op de afdeling dus ik zou nog bericht krijgen wanneer we op controle kunnen komen.

We hopen dan te horen of ik geschikt ben om op de lijst te komen.

Dus het is nog spannend of we "groen licht"krijgen.

Ik wil iedereen bedanken voor de steun en lieve berichtjes die op mijn forum stonden tijdens de screening,

en iedereen die me een kaartje heeft gestuurd.

Het waren er maar liefst bijna 50.

Heel erg leuk om een muur vol kaartjes te krijgen.

Ik ga nu weer verder met mijn dagelijks leven, en hoop jullie snel te kunnen vertellen of ik op de lijst mag.

grt Tessy

† Op 14-02-2004 is Tessy overleden ten gevolgen van haar ziekte Cystic Fribosis. †

www.tessy.nl